ბაბუს  გამხარებელი  ლექსოს  ლექსი


ლექსომ  ბაბუ, 
ავადმყყოფი,
ინახულა  ლაზარეთში, 
გაუხარა  ბაბუს  გული,
ტკივილებიც  დაავიწყა!
აწი  რა  წამალი  მინდა,
სახვევიც  კი  ზედმეტია,
რადგანაც  სულ  ჩემად  იქცა
მზეც,  ვარსკვლავიც, 
ცაც  და  მიწაც!
ჩემი  გული  წამში  მეცხრე
ცას  და 
ყველა  ვარსკვლავს  მისწვდა!
სნეულებამ  დაიხია,
გული  შვებით  გალიცლიცდა!

არ  მეგონა,  ავადმყოფის 
ასე  უცებ  განკურნება
ღიმილის  და  სიხალისის
მეყვსეულად  დაბრუნება,
თუ  შეეძლო  ღიმილიან
ბიჭის  შემობაკუნებას!

და  თავადაც  უხარია,
ბაბუამ  რომ  გაიხარა,
სურათებს  რომ  უღებს  ბაბუ,
ის  ლექსებს  რომ  ამბობს  ახალს...

დედიკოსაც,  ბებიასაც
მხიარულებს  როცა  ხედავს,
უკვე  სჯერა,  მალე  ბაბუ
შინ  იქნება  ისევ  მხნედ  და

მერე  -  ჰერი!..
ისევ  ისე
სეირნობა  ერთად  გარეთ!
მთაზე  ასვლით, 
ბაღში  წასვლით,
ისევ  ერთად  გავიხარებთ!
კვლავ  ვეწვევით  მაღაზიებს,
ამდენი  ხნის  უნახავებს, 
ისევ  ერთად  ამოვარჩევეთ
პიპიებს  და  ,,ფიფინავებს“

ბაბუ  ბევრჯერ  გაახარებს
ლექსოს  ლამაზ  საჩუქრებით,
ხოლო  ლექსოს  კარგი  ქცევით
გაეშლება  ბაბუს  მხრები!

9 . 11.  2011`



ბადიშთა  მონატრებისა

გუშინ  ლექსომ  მინახულა 
ამიხილა  სნეულს  თვალი...
მაგრამ  -
ჩემი  გიო  ბიჭი,
მაგრამ  -  ჩემი  თამარქალი?!.

მაგრამ  ჩემი  სხვა  ბიჭები,
კაცობაში  ფეხს  რომ  დგამენ,
განა  ნაკლებ  მომენატრნენ,
ვისზეც  ვფიქრომ  დღე  და  ღამე?!.

თუმცა  უკვე  უფლის  მადლით
გავლილია  სიმწრი  დღენი!.
სნეულების  ნავლი  მიაქვს
ჟამს  ყოველდღე  ფრენა-ფრენით!..

და  სულ  მალე  ძველებურად,
მჯერა,  ერთად  რომ  ვიხარებთ,
ისევ  ერთად  მოვიხილავთ
მონატრებულ  არემარეს.
ისევ  ერთად  მოვუვლით  და 
მივხედავთ  ჩვენს  არემარეს!

მალე  ისევ  გაბრწყინდება 
საყვარელი  ჩვენი  მხარე...
ხალისი  და  სიხარული
დაივანებს  ქვეყნად  მალე!..

ღმერთო!
ამას  მომასწარი,
ეს  ვედრება  შეიწყნარე,
მერე  ჩემი  მჭლე  ძვალხორცი
როგორც  გინდა  მოიხმარე!!!

10. 11.  2011