ჩემს ღარიბულ ქოხთან,
ვკვებავ ლექსის მართვეს,
ჩემი თეთრი კვიცი
მოდის ოცნებიდან,
თქვან, რომ ლექსი მოკვდა,
პოეტებიც გაქრნენ,
მე და შენ ხომ ვიცით
ისევ ცოცხლები ვართ...

გინდა ზეცას მიწვდი,
გინდა ლოდი ნაყე,
ფილტვებს ძიძგნის დღემდე
ნიჭი  ნახველივით,
ისევ კომფორმიზმი
მეფობს ქვეყანაზე,
ზემოთ ტივტივებენ
მხოლოდ სახელები...

დღესაც ლექსით ვიხდი
ცის და მიწის ვალებს,
სასახლეა ისლის,
ხოლო ქარი მეფე,
ღამეული ფიქრით
ისევ გადაგღალეთ,
როცა ტკივილისთვის
ასე გაგიმეტეთ...

ჩემს ღარიბულ ქოხთან,
ვკვებავ ლექსის მართვეს,
ჩემი თეთრი კვიცი
მოდის ოცნებიდან,
თქვან, რომ ლექსი მოკვდა,
პოეტებიც გაქრნენ,
მე და შენ ხომ ვიცით
ისევ ცოცხლები ვართ...