თოვლი ამ ბაღში, ნოველაა მხოლოდ და მხოლოდ.
შენ დგახარ, როგორც არმოსული დღეების მძიმე,
დაუნდობელი განაჩენი. ეს თეთრი მოლი
უბრალოდ ძველი სიმღერაა, რომ მიკლავს იმედს,

მიკლავს სიზმრებსაც, მიკლავს უფალს და უფრო ვხვდები,
რატომ მიყურებ, (რატომ ძერწავ ფოთლებით იმ გზას,
სადაც შემორჩა ხმელი თივა და ჩემი ძვლები)
ასეთ დროს როგორ ემსგავსები იესოს იგავს,

როგორ მოდიხარ, როგორ ნელა და ვიმტვრევ დარდებს,
როგორც დასჯილი მდუმარება შორეულ ხედის.
მე ვხედავ თოვას. მე ვხედავ და ეს თოვლი დადებს,
უწინდებურად, ჩემს წინ მდგარი ხეების გვერდით.

შენ უფრო ასე,
არ დამტოვებ,
შენ უფრო მაცლი
ცხოვრებას დაღლილ მევენახეს, მანახებ ხელებს
და მათი თბილი ჩაჭიდების, დაკოცნის ნაცვლად,
მე ჩამოვჯდები, ვილოცებ და ყველაფრის მერე

შემრჩები, როგორც სილამაზე, სიკეთე, დაღლა.
წახვალ და ზამთრის დაბერების სურვილში გავძლებ.
არაფერია. მე დავრჩები მინდვრების მაღლა
და ბალახის სუნს დავიტოვებ ქვებისფერ კანზე .