იქ, სადაც ჩვენი აზრები ერთმანეთთან ერთ დიდ უაზრობად იკვეთება.
იქ,სადაც ჩვენი სიტყვები ვერასოდეს ქმნიან ერთობლიობას,
მარტივად რომ ვთქვათ წინადადებებს ან სულაც ფრაზებს.
იქ, სადაც ჩვენი მშვიდი თვალები ქაოტურად დარბიან
მარჯვნივ–მარცხნივ ან ზემოთ–ქვემოთ
მარტო იმიტომ რომ ერთმანეთს არ შეეფეთნონ,გადაეყარონ.
იქ,სადაც ყველა ტკივილზე გვეცინება და ამ სიცილზე ვიძაბებით.
ვხვდებით გაქცევას არასოდეს ჰქონია აზრი,
ვხვდებით გაქცევას არასოდეს ექნება აზრი,
ვხვდებით რომ უკვე დიდი ხნის წინ გამოვიქეცით,
გავექეცით სულ ყველა აზრსაც, სიტყვას და გრძნობას,
იმასაც ვხვდებით გავიქეცით ერთმანეთისგან
და ეს თითები ერთმანეთზე შერჩენილი ბებიისაგან სახსოვარი ამულეტივით
უქმად გვ(ი)კიდია
და ერთ დღესაც, როდესაც ვინმე,
პატარა გოგოს დაპატიჟებ მარწყვის ნაყინზე
ამ ამულეტსაც მოიხსნი და დაალომბარდებ.