ცები უსაშველოდ მრავლდებიან,
უკვე მეცხრეა თუ რამდენია...
შენ კი სიყვარულის მეძავს,

ვეღარ გავარკვიე ვერაფერი,
მერე პოეტობა შევიფერე,
წითლად შეგიღებე ზეცა.

ქარი მარგალიტის საყურეა,
გზები უსაშველოდ გაჰყვირიან
და მეც უშენობას ვყვირი.

ქარი უსათუოდ რეგრესია
და ეს უსაშველო დეპრესია,
შენგან დავიტოვე ქირით.

სული უარესსაც აიტანდა
და მეც რუანელმა კაპიტანმა,
ტალღებს შევატოვე გემი,

ცები უსაშველოდ მრავლდებიან,
უკვე მეცხრეა თუ რამდენია...
მე კი ვერ ვიპოვე ჩემი.