ამ ოთახის ყრუ კედლებში
არ ეტვა ცემი გული
მარტოობა ჭარბობს ჩემში
გამახსენდა სიყვარული

თითქოს ეხლა გვერდით მყავს და
არაფერში არ მარგია
რადგან ვიცი არ ვუყვარვარ
ის არა მაქვს რაც კარგია

სიყვარულზე ვლაპარაკობ
რადგავვერ ვგრძნობ მე მის სითბოს
იმ სიყვარულს არ შევამკობ
ვინც გაყინულ გულს არ მითბობს

არ ვარ მისი შესაფერი
მისი ფიქრი ვერ გავშიფრე
ვერ გავუგე ვერაფერი
ჩემზე ვერც კი დავაფიქრე

მალე თეთრი თოვლი მოვა
მსურს მის ფიფქებს ვეჩურჩულო
როცა დაიწყება თოვა
ვეტყვი სად ხარ დაკარგულო

მე სატქმელი დამიგროვდა
რაც არ მსურდა მეტ჻ვა სხვისთვის
რადგან ყველა გამირბოდა
და თან რისთვის? არაფრისთვის!

იცი? ზოგჯერ ვერ გამიგო
ვეღარც დედამ ვეღარც მამამ
და პასუხიც ვერ მიიღო
ჩემმა ტქმულმა გამოცანამ

შენ ვერ მომცემ ვერცერთ რჩევას
და ამაზე გული მწყდება
მა ვერ ვეტყვი აქ დარჩემას
ვინც ვერაფერს მეუბნება

ამას ვეტყვი თოვლის ფიფქებს
მაშინ როცა დამჭირდება
სხვისთვის უთქმელ ყვეა ფიქრებს
და სადღაც შორს გაფრინდება

ეს ფიქრები რჩემა ჩემში
და არ მინდა რომ გავფანტო
ოღონდ ამ ყრუ ოთხ კედელში
არასოდეს ვიყო მარტო