To the Reader: Twilight


ყოველთვის, როცა ვუყურებ
დათოვლილ
მთებს და
ვესაუბრები პირდაპირ
ჰაერს ზეცისას,
ამ მომენტში
სწორედ შენზე ვფიქრობ ხოლმე.
შენ იმ სულებს ჰგავხარ,
რომლებითაც ბავშვები
ავსებენ ცხენის თუ
თოჯინის ფიტულს.
მე არ ვიცი, ვის ესმის ჩემი.
მე არ ვიცი, ვინ ლაპარაკობს,
როცა საუბრობს ცხენი.



Whenever I look
out at the snowy
mountains at this hour
and speak directly
into the ear of the sky,
it's you I'm thinking of.
You're like the spirits
the children invent
to inhabit the stuffed horse
and the doll.
I don't know who hears me.
I don't know who speaks
when the horse speaks.



=====================================================


Erotic Energy



ნუ მეტყვი, რომ ჩვენ არ ვგავართ მცენარეებს,
როცა ჩვენ გვინდა, იმპულსებს ვგზავნით და ვფეთქდებით,
ან ვვეკლიანდებით, ან შხამიან სითხეს გამოვყოფთ, ან ვყვავილობთ.

მოდი ჩემთან, ოღონდ მაშინ, როცა მე გიხმობ,
ასე ბრძანებენ მცენარეები

და ასეთია მათი გავრცელების წესი.
ბავშვმაც კი იცის ეს. შენ შეგიძლია
ნახო, თუ როგორ აჯავრებენ მათ მოძრაობებს,

თავიანთი ნათელი, პლასტმასის სათამაშოებით.
ისე, რომ წლების შემდეგ, ერთ მომენტში,

გოგონები საბოლოოდ ეუბნებიან დიახს,
ბავშვობის დასასრულს,
მწვანე ქოთანი, სტაფილოსფერ ნიჩაბთან ერთად,

მის გონებაში წარმოისახება, როგორც ტროპიკული
ყვავილები, რომლებიც მას არსად ენახა მანამდე.





Don't tell me we're not like plants,
sending out a shoot when we need to,
or spikes, poisonous oils, or flowers.

Come to me but only when I say,
that's how plants announce

the rules of propagation.
Even children know this. You can
see them imitating all the moves

with their bright plastic toys.
So that, years later, at the moment

the girl's body finally says yes
to the end of childhood,
a green pail with an orange shovel

will appear in her mind like a tropical
blossom she has never seen before.


=================================================


To the Reader: Polaroids



ვინ ხარ შენ, მოღუშულო პატარა ღრუბელო,
ამ ფურცელზე გამოკვეთილო, როგორც  ზეცაში,
ნუთუ იქ შეგხვდი, სიზმრად?

უნდა არსებობდეს რაიმე სიტყვა, რომელიც ”ციცქნა ცას” აღნიშნავს.
ალბათ არსებობს ასეთი იაპონიაში.
სიტყვიერი პოლაროიდი, პოლაროიდებში.

მაგრამ შენ ცა ხარ, არა ღრუბელი.
ეს მე ვარ ღრუბელი. მე ვჩნდები და ვქრები,
შენ კი, ყოველთვის აქ ხარ.

შეტყობინება დამიტოვე, თუ შეგიძლია.
იასამანის პატარა ტოტით, ან ჩამოყარე, მისი
რამოდენიმე გამომშრალი ფურცელი, ჩემი მანქანის სახურავზე

და არცერთმა არ მივატოვოთ ერთმანეთი.
ღრუბელი არსებობს სიბნელეშიც,
მაგრამ სიბნელე არ არსებობს.





Who are you, austere little cloud
drawn to this page, this sky in the dream
I'm having of meeting you here?

There should be a word that means "tiny sky."
Probably there is, in Japanese.
A verbal Polaroid of a Polaroid.

But you're the sky, not a cloud.
I'm the cloud. I gather and dissipate,
but you are always here.

Leave a message for me if you can.
Break a twig on the lilac, or toss
a few dried petals on the hood of my car.

May neither of us forsake the other.
The cloud persists in the darkness,
but the darkness does not persist.