“ვიდრემდის წახვალთ მათქმევინეთ ორიოდ სიტყვა”,
მინდა გაიგოთ რა მინდოდა თქვენთან ყოფნისას.
რაც გულში მქონდა და არ იცით დღეს უნდა ითქვას,
რა მჭირდებოდა თქვენიანად უკვე ყოფილსა.

მინდოდა წვიმა, სისხამ დილით თმას რომ გისველებს,
თაკარა მზის დროს ჩრდილში წოლის მთელი ცხონება.
სიტყვა მინდოდა, ლექსის წერა, ლექსი ისევ ეს
სიტყვის კონა და ამ კონაში მთელი ცხოვრება.

ასე მინდოდა, ასეთი მაქვს დღესაც გუნება,
თქვენ კი დახოცეთ ერთმანეთი, ანთებთ და ისვრით
და ყოველ შვილზე გარდაცვლილზე სტირის ბუნება,
გათხუპნულია დედამიწა ცოდვილი სისხლით.

ციდან ეშვება შავი ღრუბლის უწყვეტი ფარჩა
და მგონია, რომ ეს უნდოდა შექსპირსაც ეთქვა,
“ყველაფრით დაღლილს სანატრელად სიკვდილი დამრჩა”
დაგვიტოვა და მისმა გულმა შეწყვიტა ფეთქვა.