განდეგილები დგანან ოდები
და დანგრეული მტრისგან ტაძრები,
თვალავსებულნი ცრემლის ლოდებით,
მწუხარენი და ცამდე მართლები.

ჩვენ ვიხსენებდით წარსულს წამებულს,
როგორ წაგვართვეს, როგორ დაჩაგრეს
და შორი ლოცვა წმინდა მამების,
გვიმსუბუქებდა, თითქოს განაჩენს.

დღემდის მოღწეულს ტანჯვით,წვალებით,
სიტყვა არ უთქვამს სამცხე-ჯავახეთს,
მზემ შემოგვხედა მწყემსის თვალებით
და გადაევლო ნაცნობ სანახებს.


            წრიოხის ციხე

მთიდან გასცქერის დილას ცისმარეს,
გული კვლავ ერჩის ორბისფრთებიანს,
შორს კი აწყური, როგორც სიზმარი
წარსულის ლოდებს ჩასჭიდებია...