* * *



                      ვინც ჩემთან იყვნენ ამ ცხოვრებაში
                      და ძალიან ადრე გამშორდნენ, –
                      ისე, თითქოს სიჩუმეც კი ვერ მოვიბეზრეთ,
                      საუბარი – ვერ მოვასწარით
                      და ვიდექით, როგორც ხეები,
                      ერთმანეთისკენ მოსახრელად,
                      მოველოდით იშვიათ ქარებს, –
                      ვიქნებოდი მათი სიცოცხლე
                      და დიდხანს არ მივატოვებდი.                                         



                                                      * * *


                      კარგად ვიცნობ ძველ ბუკინისტებს, -
                      მამაჩემის თაობის კაცებს.
                      სტუდენტობისას
                      ვყიდულობდი წიგნებს, რომლებშიც
                      ისეთივე გმირები იყვნენ,
                      როგორებიც თვითონ არიან;
                      ერთ სულ პატარა საქმეშიც რომ არ გაუმართლათ,
                      ახლა კი ხელი აქვთ გამოწვდილი.

                      წიგნებში ეს ადვილად იყო,
                      ამიტომაა,
                      იმ მიწისქვეშ გადასასვლელში
                      სწრაფად გავდივარ და ფულსაც ვაძლევ,
                      მაგრამ არა - მოწყალებისთვის,
                      უფლებისთვის, რომ კარგად ვიყო,
                      როცა მათი დარდი მაშინებს, -
                      ცოცხალთა სევდა.                                       




                                            წასვლა



                      ყურადღება,
                      რაც ჩემს ლექსებს ადრე დავუთმე,
                      როგორც ამბობ: "მოყვასისათვის" -
                      შეიძლებოდა - საჭირო დროს გამომეჩინა.

                      თუნდაც მაშინ
                      ის ბიჭი (ვინც მანქანის კარი
                      დახურა და მგზავრს მიეფარა),
                      მოელოდა რაღაცას ჩემგან.

                      ვუყურებდი ბოლომდე მშვიდად.
                      ამ წასვლაზეც დავწერდი რამეს
                      და რაც უფრო მეტს იტირებდა
                      და რაც უფრო ვერ წავიდოდა,
                      უკეთესად დავწერდი, -
                      ვგრძნობდი.

                      მაშინ,
                      უბრალოდ,
                      მე შემეძლო,
                      რომ არ გამეშვა.