* * *

თუ მარადისი მოსაწყენია,
შეიტანე სიკვდილში შენი
სიყვარული მოყვასისადმი,
შეიყვანე, სულ ბოლოს, ისიც
და დაელოდე რაღაც ცვლილებას.

მინდვრის გასათიბ ბალახებზე,
გამხმარ ხეებზე
ბევრად ადვილად
ვტოვებთ ერთმანეთს
ადამიანები.




* * *

/შენ/

დღისით ვინ ახედავს ზეცაში პლანეტებს?!. -
არ ჩანან,
ისე კი არიან და ჩემი
დარდიც იგივეა, -
სხვის თვალში პატარა,
თან ტკბილი, -
ისეთი, -
ცხოვრების საშენად
საჭირო,
რომელიც მინდა,
თუ არ მინდა,
მიმაქვს და მივყვები ჩვეული შეგრძნებით,
თითქოს ამ ტანიდან ვიღაცა გავიდა
და სხვაგან,
ჩემ ნაცვლად,
ცხოვრებას აგრძელებს.
ის მახსოვს;
ძარღვებში სისხლმა რომ ინათა, -
მიყვარდი, -
რომ იმ წელს ითოვა ზამთრამდეც,
რომ ხშირად ვიდექი დაორთქლილ მინებთან,
და ვწერდი:
დავმთავრდე,
დავმთავრდე,
დავმთავრდე.