მუდამ, მუდამ ძილის წინ, ვღეჭავ უმ დღეს უმადვე,
- ყველა მარცხს და დაცემას, მიზეზი რომ ენახოს.
ხვალეს, რომ საფუძველი, იმედით გაუმაგრდეს,
- ხვალეს, ასე ბუნდოვანს: წარსულად რომ ხელახლობს. 

არც სცენარი იცვლება და არც პერსონაჟები,
სცენაც - საუბედუროდ - მუდამ მხვდება იგივე...
ამ დღის რეჟისორისთვის (მორჩილი და დამჯერი)
ვთამაშობ და ყოველთვის ერთ სიმღერას ვღიღინებ.