დღემდე მგონია, რომ ოდესმე ვაჯობებ გალას
და ეს სიტყვები-მოკლებული ყველა საფუძველს...
ალბათ ხვალიდან მოედება ჭორივით ქალაქს,
ვუალს მოიხსნის და მოისვრის ვიცი ტაბუ ძველს.
დღემდე მგონია, რომ ოდესმე ვაჯობებ ბოდლერს,
მზეს შეგინახავ, შექმნის დღიდან მე რომ მომანდე...
ვდარდობ, ზამთარი მალე მიითვლი უძარღვო ფოთლებს
და რა გაატანს მომავალი წლის შემოდგომამდე?
დღემდე მგონია, რომ ოდესმე ვაჯობებ ლორკას,
არ დაიშურებს აპოლონო მაშინ : "აფერუმს"...
სნეული მთვარე შეშლილივით ზეცაზე ბორგავს,
რადგან ვერ გუობს ჩვენს სისორეს, ვერცერთ ნაფეხურს.
დღემდე მგონია, რომ ოდესმე ვაჯობებ პუშკინს,
მე დავსახლდები პარნასზე და ღმერთი-ანდებზე...
ვგრძნობ, რომ სამყარო ბრაზიანად მიღერებს მუშტებს
და დუელიანტს ჩემსას ჰქვია: ედმონ დანტესი.
დღემდე მგონია, რომ ოდესმე ვაჯობებ შექსპირს,
მზეს შეგინახავ, შექმნის დღიდან მე რომ მომანდე...
ეს ამბიცია, კოკაინი და ღვინო შემშლის,
ეჰ, რა გაატანს მომავალი წლის შემოდგომამდე?