ფიქრის უზანგებით,
    დარდებს ვუმზადებდი
      ჩემს თავს, უზადებით….

მერე შემეფეთა
      ვიღაც თავკერკეტა,
        ენა დაიბერტყა…

აჰა, მოვედიო,
      არცა პოეტიო,
          შენი სწორედიო…

    გულზე კუჭი ჰქონდა,
        კუჭთან კამათობდა…
            ჯიბეს დარაჯობდა.

      ჭინკებს თამადობდა,
        მგელთან ბალახობდა,
          ცხვართან ტრაბახობდა.
   
              თუმცა არა ჰქონდა,
                არც რა არ ათოვდა,
                    კაცურს თამაშობდა..
     
                    მერე დამავიწყდა                 
                        ქალის ვალი წმინდა,
                          სული წავიწყმიდე:
                     
                                მოვდე ალიყური,
                                    თავზე დავახურე...
                                      ბევრი გავახურე..

                                          დრო კი გაიპარა..
                                            იჭვის ჭრელი ფარა
                                              ალბათ დაიღალა..
                       
                          ვფიქრობ არა ერთს და ასჯერ ასიათასს...
                          როგორ უნდა მევლო ჭინკას ნაცდუნები,
                          ვწუხვარ, რადგან ირგვლივ ცოტა კაცია და
                          ვაი, რა ბევრია ქვეყნად კაცუნები..