მე ახალგაზრდა ვერთერივით ვნებებს დავნებდი
და თუმცა არ ვარ შენი ჟანა ჩემო ჟულიენ,
არც ტაბიძე, რომ დავიხალო ტყვია ცამეტი,
მაგრამ სიყვარულს მაინც გჩუქნი (თუნდაც წუთიერს)

როცა სხეულზე ირეკლება მთვარის სინათლე
და სიგარეტის კვამლში ფიქრებს ქსელივით ვხლართავ,
მოხვალ და იტყვი: "ყველაფერი იყო სიყალბე!"
მოხვალ და მერე კარებისკენ მოხრილი წახვალ.

ვიცი, არა ვარ მტკიცე სულის, ძლიერი ჯემა
და არც შენა ხარ ის არტური ჩემო მეუღლე,
მიმატოვებ და მონტანელთან რჩევისთვის შევალ
და სხვების მსგავსად ისიც მეტყვის: "შვილო შეუნდე."

გადამეღალა, შემომაწყდა სიმივით ნერვი
და მელოდიაც აღარ უკრავს ძველი ნოტებით,
ნაცვლიშვილივით მეც გავმხდარვარ დამწვარი ღერი
და იმ კარის წინ, რომ გახვედი, ჩავიჩოქები...