მე ბევრი რამ მინდა მოგიყვე საყვარელო...
ბევრი რამ..
მინდა მოგიყვე როგორ ვიტკინე მუხლი როდესაც კლდეზე მივცოცავდი ერთადერთი მზიგან მიმჭკნარი გვირილის მოსაწყვეტად, მერე როგორ მომატყუა მამამ და ზურგსუკან დმალული იოდიანი ბამბა ვერაგულად შემომაპარა.. 5 წლის ვიყავი..
მინდა მოგიყვე როგორ ვცდილობდი წელში გამართულ სიარულს და სწორ ნაბიჯებს - უკვე 10 წლის - ყველასგან მოწონებულ მეზობლის ქალს, რომ დავმსგავსებოდი..
როგორ ვტიროდი ფორტეპიანოსთან, როცა არ მყოფნიდა მტევნის სიდიდე სრული ოქტავის აღებისთვის და ამისთვის როგორ მძულდა ბახი..
როგორ მეძინებოდა თბილ და ჩაბნელებულ ასტროლოგიის კაბინეტში როცა მშიერი და გაყინული მივიდოდი სამეცადინოდ..
როგორ მტკიოდა, როგორ მიხაროდა, როგორ ვბრაზობდი და როგორ ვცხოვრობდი.....
შენ არ იცი, რომ ჯაზს მხოლოდ მაშინ ვუსმენ როდესაც ცუდ ხასიათზე ვარ და კიდევ, ვისოცკის.. მშველის.. ზოგჯერ..
არ იცი, რომ ბედნიერებისთვის ძალიან ცოტა რამ მყოფნის, ხანდახან ჭიქა ყავაც კი..
რომ, მხოლოდ მაშინ ვტირი, როდესაც ძალიან გაბრაზებული ვარ და კიდევ მაშინ როცა მაწანწალა ბავშვებს ვხედავ..
საძაგელი ჩვევა მაქვს - ჭამის დროს ვკითხულობ..
ქარიან დღეებში როგორ ვემსგავსები ამინდს და ხანდახან უფრო ძლიერადაც ვუბერავ..

იმდენი რამე დამრჩა მოსაყოლი საყვარელო...
ბევრი რამ წუხელ მოგიყევი... სანამ გეძინა.