ფიფქებთან ერთად მოხვედი და გაჰყევი ფიფქებს,
მერე ტკივილი დამიტოვე, აქ, გულთან ახლოს,
რაში მჭირდება,თუნდ სამყარო მაჩუქოს ვინმემ,
როცა ჩემს სულში უშენობით ზამთარი სახლობს...
იყო ღიმილი,თბილი მზერა, მალული ცრემლი,
ზეცამ კი მიწას საპატარძლო კაბა ჩააცვა,
იმ ბებერ ხესთან გაიყარა საჩვენო გზები,
ცხოვრებამ მაშინ ჩემს სულს უხმოდ დაღი დაასვა...
ჩემთვის უშენოდ ყველაფერმა დაკარგა ფასი,
ისევ ცრემლები,სიმარტოვის მტანჯველი განცდა
და თვით სიცოცხლეც ამდაგვარი გამხდარა ფარსი
ზოგჯერ ჭადრები მიყვებიან გრძნობებზე ამბავს...
სრული ქაოსი...გულში ისევ შენი სახელი,
ბავშვურ ოცნებას სიჯიუტით ჩემში ვინახავ,
რამდენი რამე მქონდა კიდევ შენთვის სათქმელი
იმავე ელდით, ძველებურად, ჩუმად: ,,მიყვარხარ“!