ისე წახვედი,
ვერვინ ვნახე შენი მნახველი,
ქარი წაიღე,
მაგრამ გრიგალი დაუტოვე ჩემს გულს მეგობრად,
თურმე ვცდებოდი,წვიმა არც ისე მოწყალეა, როგორც მეგონა...
რადგან წვიმაში
გეკარგება კვალი ფიქრების,
ვქრები გულიდან
და ჭაობის ბილიკს მივყვები...
მაგრამ, რომ უცებ
გრიგალი რომ იქცეს ნიავად,
წვიმა- ცვრად დილიდ,
ჭაობი კი  - ადამიანად,
რას მეტყვი მაშინ,
შემომიშვებ გულის სენაკში მუდმივ მლოცველად?!.
თუ ოცნებაა ყოველივე, მხოლოდ ოცნება...