ვზივარ. ხის ქვეშიდან ვუყურებ, როგორ ყვინთავს მზე ჰორიზონტის ფსკერისკენ და როგორ ეხვევა გრილ ნაცრისფერში მუქმწვანე წიწვეთი ჩემ ირგვლივ. მრუში მარტისგან გამომშრალი ტუჩების ვეღარცნაგრძნობი წვა თავს მაბეზრებს. ყურებიდან სასმენებიც გამოვიღე და ახლა სრულ სიჩუმეს ვდარაჯობ. ხანდახან რომელიღაც ახლომახლო ხეებიდან შაშვის ღვთაებრივი შაშვობა მესმის და ბინის აქ დადებას მანდომებს. უცებ ვხედავ, მზე ბოლომდე დამხრჩვალა. რა კარგია. ვდგები, ერთად ვაქუჩებ ფოთლებს, ვწვები და ხავსის საბანს ვიფარებ თბილ საღამოსთან შეკრულ სხეულზე. თვალებსაც ვხუჭავ, ჰო.  დღეს მე აქ დავიძინებ. დღეს მე ვუღალატებ კორპუსიადას. ქარის აფთრული თარეში აქ ვერ მომაგნებს. აქ ჩუმი ჰაერია და მშვიდი პულსი. აქ ყველაფერი ლამაზია. მეც.