თითქოს სივრცე დარდით გადანაქოლია,
ჭადრებს ცასთან უჭირთ ყელის შეღერება,
ჩემი სული ნიავივით გაგყოლია...
და გგონია ხეივნები გეფერება..
ბედისწერამ ჩაირა ისე ცივად,
ეკალ-ბარდი შემოღობა მის ველებთან..
მე მეგონა ღრუბლებიდან მორცხვად წვიმდა
და თმებს თურმე შენი ცრემლი მისველებდა...