გამარჯობათ მეგობრებო! მე პატარა გოზინაყი ვარ. მართალია, ცოტა მახინჯი ვარ და ალბათ არ მოგწონვართ, მაგრამ ერთმა გამოუცდელმა და უნიათო დიასახლისმა გამაფუჭა. სამაგიეროდ, გემრიელი ვარ და ხანმოკლე სიცოცხლე მაქვს. თუმცა მაინც ძალიან მხიარული ვარ.მეგობრები უკვე მყავს.
მაპატიეთ ახლა ჩაიდანს უნდა მოვუსმინო, მე მელაპარაკება:
ჩაიდანი: -რა ცუდია, რომ ძალიან ხანმოკლე სიცოცხლე გაქვს, მე კი, სულელს
მეგონა ისეთი ვინმე ვიპოვე, რომელიც გამართობდა. რა საშინელებაა,მთელი
ცხოვრება ადამიანებს უნდა ვემსახურო, წყალი უნდა გავუცხელო და ამის
შემდეგ სულ უნდა მოვიწყინო.
გოზინაყი: -კი, მაგრამ თქვენ ხომ ბევრნი ხართ, ერთმანეთს რატომ არ ესაუბრებით?
უცებ თეფშები ალაპარაკდნენ.
თეფშები: -ჩვენ გვრეცხავენ და კარადაში გამოგვკეტავენ. სხვებს კი აქეთ-იქით
მიმოფანტავენ. ყველაზე მეტად ჩვენ ვზარალდებით. ჰაერი ჩვენ არა გვაქვს, რომ
ვისუნთქოთ და არც საარსებო წყარო.
საუბარში მძიმედ ჩაერთო ტაფა.
ტაფა: -აბა, რას ამბობთ ყველაზე მეტად მე ვზარალდები. თქვენ
გასუფთავებენ, გრეცხავენ და კიდევ ვერ კმაყოფილდებით. მე კი სულ
მოთხუპნული ვარ. ხალხში ვერ გამოვსულვარ და მაღალ საზოგადოებაში ვერ
გამომიჩენია თავი.
ყველა თავის გასაჭირზე ლაპარაკობდა. ჩუმად კი მხოლოდ სათაგური
იყო. ან რა უნდა ეთქვა იატაკზე გაშხლართულს და თაგვის დასაჭერად შეწკიპულს. ამ დროს სუფრას სტუმრები მიუსხდნენ. გაჩაღდა დიდი ქეიფი. აროხროხდა ტაფა, მოითხუპნენ და აწკრიალდნენ თეფშები.
მერე კი ადამიანებმა ქეიფი დაამთავრეს და დაიძინეს. ყველაფერი მიწყნარდა. სიჩუმე ჩამოვარდა. ჯერ ჩურჩული მოისმა, მერე კი ეს ჩურჩული ხმამაღალ საუბარში გადაიზარდა. ჩაიდანმა გოზინაყი მოიკითხა. გაიხედ-გამოიხედეს. გოზინაყი არსად ჩანდა. ავის მომასწავებელი სიჩუმე ჩამოვარდა.
-ტკაც! გაისმა ხმა. სათაგურმა თაგვი დაიჭირა. თაგვის საბედისწერო წრიპინმა გოზინაყი ყველას დაავიწყა.

პ.ს.იმედია,ჟანრი სწორად შევურჩიე. :)