ჩემი მთელი არსებობა
              ადამიანად ყოფნის უსუსური მცდელობაა..

გუშინ, როცა ეკლესიაში შევედი
დანაშაულზე წასწრებული ბავშვივით დავხარე თავი
და ხელები დავმალე.
შენი შემრცხვა მივიწყებულო ღმერთო.
არ ვიცოდი რა მეთხოვა.
მადლობა მეთქი,
ჩავიჩურჩულე და წამოვედი.

დღეს, როცა სამსახურიდან ვბრუნდებოდი
დავინახე მოხუცი მუსიკოსი მეტროს წინ.
ჩემი ჯიბიდან ხურდებმა მის ჭიქაში გადაინაცვლეს

და ერთადერთი რაც ღმერთისთვის მომინდა მეთხოვა
იმის სამყოფი ადამიანობა იყო,
რომ მუდამ დამეწყო ჯიბეში ხურდის ძებნა.
ჰო, სამყოფი ადამიანობა,
თორემ ფული იმ ხურდებზე მეტი არც მქონია..