1.2.3.4.5 ეს ის რიცხვებია რაც გავიდა უკვე წავიდა, და კიდევ საათები, რომლებიც დროს არ ინდობენ და უმოწყალოდ კლავენ, ისევე როგირც ჩვენ ადამიანები ჰაერს, საათს წამები სჭირდება რომ იარსებოს, მე ჰაერი. შენ?..
  წამი, წუთი, საათი, დრო...
  მე ჰაერი, საუბარი და დრო...
  შენ?...
შისჰი, უკეთესის შიში. მაგიდა და დრო, წამები წუთიბი და საათი.
ჩასუნტქვა ამოსუნთქვა, ნაპაზი, სიგარეტის ბოლით ავსებული ფილტვები და უკვე იმ ჰაერში გაპანტული ბოლი, დაცლილი ფილტვები, ჰაერში სჰერეული ბოლი, არაჯანსაღი ოთახის ჰაერი რომელიც მე მჭირდება მაგრამ მე სუფთა ჰაერი მჭირდება გაფილტრული ყველაფრით.
შენ ?...
ოთახი, პატარა და დატვირთული ნივთებით, შენით და ჩემით, ჰაერში გახვეული ბოლითა და ფიქრებით გაჩერებული დრო, დრო წამის გარეშე, მე ჰაერის, ჰაერი ბოლის და შენ?...
ფიქრები სჰორს წასული იმ გაჩერებული დროისგან სჰორს. Mკვდარი დროის ფიქრები რომლებიც არ აპირებენ გაცოვხლებას, ძალის უკმარისობის გამო.
ძალა, მე მჭიდება იმის ძალა რომ ჰაერი ჩავისუნტქო, ფილტვები და ტვინი გამოვკვებო.
შენ?...
  ფიქრები მომავლისა და წარსულის, და აქ აღარა უკვე ჰაერი. გაჩერებული ფიქრები ტვინს, ტვინი ფილტვს, ფილტვი მე, მე ჰაერს, ჩემს ჰაერს ეს ყვრლაფერი კი მე, მე დროს, დრო საათს, საათი წუტს, წუტი წამს, წამი კი რჩება უსუსურად და თავისით კვდება და შენ?...