სან,
რამდენ რამეს გიამბობდი
შენ რომ ახლა ჩემს გვერიდით იყო,
უბრალოდ იჯდე და შენი მზერა,
შენი თვალები მირეკლავდნენ
და თუნდაც წვიმდეს...

მე  სიჯიუტით მოგიყვებოდი
ჩემს უსახელო გმირებზე და ზღაპრებზე
სადაც ყველაფერი,
დუმილიც კი უფრო მეტია,
ვიდრე სიტყვები.
მზის ხელისგულზე გამომცხვარი ცხელი სიტყვები,
ქარის უბრალო დაბერვით რომ სადღაც ქრებიან.

შენ მოისმენდი
წვიმისაგან შეშლილ თითების
მელოდიას,
ან იქნებ სულაც,
ჩამოშლილ თმაში დამალავდი დამტვრეულ სუნთქვას
მანამდე, სანამ ჩვენ ორიდან ერთ-ერთი მაინც
არ წავიდოდა,
ჩვენ ხომ ბოლოს მაინც გავრბივართ...

სან,
ღმერთი ალბათ თუ არსებობს სადღაც,  იცინის!