დრონი მიჰქრიან წეროებივით
ჩემი ბავშვობის წლებიც წავიდა,
მისტირის გული წარსულს და ვიცი
არ დაიწყება სიყრმე თავიდან.
აღარ დადგება ის სანუკვარი
სიცოცხლით სავსე ბავშვობის წლები,
მე წინ მივდივარ ის უკან რჩება
წარსულს ვერასდროს ვერ დავეწევი.
თავში თეთრი თმაც გამომერია
სახემაც თითქოს ფერი იცვალა,
გულიც აღარ ძგერს ახალგაზრდულად
სუყველაფერი გამოიცვალა.
ნეტავ რა ვნახე ამქვეყნად კარგი
რით დავიწყნარე მშფოთვარე სული,
ვბერდები კაცი ესე უდროოდ
ცხოვრების გზაზე მწარედ ტანჯული.
ოი! ბუნებავ დიდება შენდა
რად ხარ მრისხანე და ულმობელი,
ზოგისთვის სითბო, ტკბილი, კეთილი
ზოგისთვის მკაცრი, დაუნდობელი.