როცა გარეთ წვიმს,
იჟამება პირქუშად ზეცა
და მთქნარებით კვდება ოთახი.
როცა გაერთ წვიმს
და პირზე ხელებს მაფარებენ თითქოს კედლები,
მე თვალებს ვხუჭავ...

სიტყვები ასე თავისთავად იგუდებიან,
მერე კი ყველა ჩასუნთქვაზე მტკივა ფილტვები,
ხელებს ვიფარებ ყურებზე და ზღურბლზე ვჩერდები...

უნდა გაიქცე!
ჩამძახის მე და თითქოს მაინც თვალს ვერ მისწორებს,
მტკივნეულია გამუდმებით უკუღმა ცურვა
როცა იცი რომ ვერ ერევი,
უნდა გაიქცე!

სისულელეა,
მომძახიან ზანტად კედლები.
გარეთ ისევ წვიმს,
წასვლის დროა ხვდები და ასე
თავაწეული მიაბიჯებ, ზურგშექცეული,
დამშრალ თვალებში წვიმის წვეთებს იგუბებ,
არც კი
გახსენდება გაშალო ქოლგა.

თქეშია გარეთ...