არ ვიცი კარგია თუ არა.
რომ მოდიოდი, მოგქონდა სიმძიმე,
გეგონა ამ სიმძიმემ შეცვალა შენში რამე,
ამ შეცვლამ დაგანახა სხვა თვალით ადამიანები,
ეს ადამიანები გხედავდნენ უცნაურს, განსხვავებულს,
განსხვავება შენსა და შენს შორის იყო ხასიათშეწყობილი,
ასეთ ხასიათს პიროვნების გაორებას ეძახიან.
გაორებულ, გაასებულ ფიქრებზე იყავი მორგებული..
...და ერთ დღესაც შეჩერდები,
და ერთ დღესაც აღმოაჩენ, რომ
სინამდვილეში ცარიელი ვინმე ბრძანებულხარ,
თავო ჩემო და რა სიმძიმე, რის უცნაური.
თვალებით ლაპარაკსაც კი გიკრძალავ.