- გამარჯობა !
- ისევ შენ?! მეგონა საბოლოოდ მოგიშორე თავიდან
- ვერასოდეს!
- ოხხ...ნუთუ არ გბეზრდება?! ხომ ხედავმ ვერაფერს მაკლებ! მაინც მოგიწევს კუდამოძუებულს წასვლა, რატომ წვალობ ამდენს?
- მე დარწმუნებული ვარ , რომ წარმატებას მივაღწევ.
- მე არ მეშინია შენი.შეგეჩვიე. ორ წვეთ ცრემლს და სიმთვრალეს თუ მიიღებ ჩემგან. ღირს ამად შენი დრო?
- გაივლის დრო და მოტყდები, როგორც გამხმარი ტოტი, დაენარცხები ძირს და მერე მე დავლევ შენს შესანდობარს! ხახახაააა!
- ისეთი სუსტიც არ ვარ, შენ რომ გგონია.
- შენ ადამიანი ხარ. შენ გტკივა. მე გაწამებ იქამდე, სანამ არ დამნებდები, სანამ ნაოჭები არ დაგიკუწავენ მაგ შენს გულუბრყვილო ღიმილს! აფთარ ფიქრებს მოგისევ ! მალე მოთმინების და ნებისყოფის ნასახი აღარ გექნება ხელთ თავდასაცავად. საბოლოოდ გაგანაცრისფერებ! ნაცრის გემოსაც კი იგრძნობ ტუჩებზე.
- ყველა სარკეს ჩავამსხვრევ და რეალობას ამოვიგდებ თავიდან! წავალ , გადავიკარგები, სადაც ვერ მომაგნებ და ვერავის მომიგზავნი. წავალ იქ, სადაც ფერები ნათელი და ხასხასაა! სადაც არასდროს წვება ნისლი მიწასთან და სადაც მზე ნერვულად არ ხუჭავს თვალებს. წავალ. ახლავე. მივდივარ ...
- დროებით.