ღამით სულმოუთქმნელად შრომობდა წყალი.             
წვიმა გათენებამდე  სელის ზეთს სწვავდა.                   
იასამნისფერ სახურავს კი სდის ორთქლი,                 
და ვით მდუღარე ქოთანი ბოლავს მიწა.

ნამს ჩემ შიშს ვინ აუხწერს და დაუხატავს,
როცა  ბალახი რხევით წამოიწევა,
როდესაც მამლის პირველ დაყივილებას
მოჰყვება ისევ ყივილი, კიდევ - ყველა?
             
მარდად გადაარჩევენ წლებს თვითოეულს,
რიგ-რიგობით გასძახებენ ღამის წყვდიადს,
ისინი აუწყებენ  ფერისცვალებას
წვიმას, მიწას, სიყვარულს - ყოველს და ყველას…




                          Борис Пастернак
(29 января [10 февраля] 1890, Москва — 30 мая 1960)


                          Петухи

Всю ночь вода трудилась без отдышки.
Дождь до утра льняное масло жег.
И валит пар из-под лиловой крышки,
Земля дымится, словно щей горшок.

Когда ж трава, отряхиваясь, вскочит,
Кто мой испуг изобразит росе
В тот час, как загорланит первый кочет,
За ним другой, еще за этим — все?

Перебирая годы поименно,
Поочередно окликая тьму,
Они пророчить станут перемену
Дождю, земле, любви — всему, всему...

1923