ვგრძნობ გაქრა ღიმილი და კითხვის ნიშნებად,
ირგვლივ მიმოაბნევ მზერას უსიცოცხლოს,
და როცა ასე მსურს პასუხის მიგნება,
დავეძებ ჯიუტად, ასე - უპირობოდ...
როცა დედამიწას შენი აღარ ესმის,
როცა სიხარულად წარსული შემოგრჩა,
ფუნჯის წვერს წითელი ფერი აღარ ერთვის,
ტკივილი დარჩა და ჭრილობა შეხორცდა...
გავხარ ძველ ექსპონატს, მტვრიან მუზეუმში,
დაგაქვს ჩემი სუნთქვა, სიზმრებად ნანატრი,
რჩები მარტოობის სიცარიელეში,
როგორც გამოფენა - მრავალჯერ ნანახი...
                                        ...უღიმილო...