მოვალო, დაიბარე მოვალო,
მეც ვეღარ გაგიბედე უარი,
მას შემდეგ თავდახრილმა ოვალურ
წრეებს და სასაფლოს ვუარე.
მას შემდეგ მივეჯაჭვე  დარაბებს
და მიჭირს ჩემი თავის აშვება,
-ბაბუა დაბრუნდება, არა, ბე?
სიფრთხილით ვკითხულობდით ბავშვები.
ბებო კი ისევ ტუჩებს იკვნეტდა,
გვიხსნიდა მომხდარსა თუ ასახდენს,
-ეჰ ბებო, წინაპრები იყვნენ და
იქ, ქვემოთ გაიპარნენ, ჩასახლდნენ,
ფესვები უჭირავთო ხელებით,
ხეები რომ  არ მოტყდნენ უეცრად,
ჩვენ კი და თითქოს ამხელები
მარტივად ვიჯერებდით ტყუილსაც.
მას შემდეგ შეიცვალა სამოსი
სოფელმაც,  ხავერდის და ალმასის,
მზე ისევ მოსალმებას ლამობს და
ჩვეულად ჩამოჯდება პალმაზე,
ან კიდევ მთვარე წყალში ყვინთაობს
ზეციდან მოწყვეტილი ღილივით,
ბავშვები ტიკტიკებენ ხილი და
რძიანი შოკოლადი გვინდაო.
და ასე აედევნა ჟამი ჟამს,
წლები კუდს ფრინველივით მიირხევს,
ფასად რომ სიყვარული დამიჯდა,
პასუხად მარტოობა მივიღე.
მოვალო, დაიბარე მოვალო,
საძებნად გამოგიდგა ბებიაც
და ასე მიყოლებით მორალის
წლები და სიკვდილები დგებიან,
მოვალო, დაიბარე მოვალო...