შენ საკუთარი ლექსების ანბანს,
ცრემლებით მდუღრავ ყოველი ღამით
და თვითმკვლელობას არ სჩადი, რადგან
მათ ცრუ დიდება არ ერგოთ ამით
დაგიგვიანდა ყველაფრის განცდა,
რასაც ვერასდროს განიცდი აწი.
გამოუვლელი ბავშვობა გტანჯავს,
გამორჩეული ჩაღარა გაწვიმს.
უადგილოა მომავლსი ქარგვა,
და ამაზრზენი დღეების სიგრძე.
ჯერ არ შეძენილ სიმშვიდეს კარგავ,
ჯერ არ დაკარგულ სატანჯველს იძენ.
გტანჯავს უაზრო აზრების მიბმა
და შენი სულის ჩამქრალი კვარი.
პირს ორი ხელით არასდროს იბან,
იმდენად მარტო გგონია თავი...
წერაა შენთვის მწუხრის ჟამს ლოცვა
და არ დადება ყოფასთან ზავის.
უკვდავებაზე ოცნებობ როცა,
დღევანდელ დღსაც ვერ გაგაქვს თავი.
ცარიელია სულყველა კუთხე
გულის, რომელსაც არააქვს კარი...
სიმარტოვისთვის მცდარისკენ უხვევ,
სხვების თანხლებით სწორ გზაზე მდგარი.