ჩემზე რა მოგიყვე,
გულს ვდარაჯობ,
თავში სიყალბეებს ვარევანშებ,
ყველა მეხმარება უანგაროდ,
მხოლოდ იმედების დანგრევაში...
ხორცი წელში ძლივსღა იმართება,
სულიც წვიმას ჰგავს და ატირებას,
იცი, ყველაფერი სიმართლეა,
როცა სიკვდილია პატიება.
ტკივილს უნებლიედ შევეჩვიე
და სხვებს მოყენება დავასწარი,
დამაქვს მეგობრობა ჩემი ხელით,
ზურგში ჩასობილი დანასავით.
ბედიც ისეთია არვის არ ცნობს,
ყველას ცხელ გულმკერდზე გადაუვლის,
გული რაც არ უნდა გამიძარცვონ,
ფეთქავს- მაინც ჯერა სასწაულის.