ჩემს ლურჯ და უკვე გაცრეცილ სვიტერს
ჩემს შავ და უკვე დახეულ შარვალს,
რომლებიც მთელი ცხოვრება ვცვითე
ვუყურებ, თითქოს შიგნიდან ვჩანვარ.

ვჩანვარ შიგნიდან, როგორ ვთელავდი,
ზაფხულების და ზამთრების ამინდს
და ტანში გამჯდარ თოვლის ჟელატინს
ჩამომფერთხავდნენ მშობლები ღამით.

ახლა კი, ახლა კვლავ გასაშრობად
გაამზეურა ნაჭრები ქალმა,
პოლისჯოხიდან მთელი ბავშვობა
ირონიულად დამცინის ალბათ.

და ვხვდები წლების  უმთავრეს  მედალს,
ორივე მხარეს, რომლებსაც ვერ შლი,
მე გამომაგდეს წარსულის მე-დან
და გადავდივარ მომავალ მე-ში.