მოკლედ, წავედი და ლექსიკონში მოვძებნე "შუდრა" რას ნიშნავს.

აღმოჩნდა რომ ყოფილა ინდური სიტყვა, რაც ნიშნავს უმიწაწყლო მოჯამაგირეს ან მოხეტიალე ხელოსანს. 
ანუ რა გამოვიდა ახლა, სიყვარულის ხელოსანი ან მოჯამაგირე, უმიწაწყლო სიყვარულში სიყვარულით მოხეტიალე... - მომწონს სახეა.
ამ სიტყვამ ბგერაც კი შეუცვალა ლექსს, "შ" - ყველგან გამოკვეთილად ჟღერს. როგორი უცნაურია. საინტერესო ავტორია.

დასასრული განსაკუთრებით მომეწონა,. შუდრა არ ვიცი რა არის

ამ ავტორთან არასდროს, არცერთი ფრაზა თუ სიტყვა არ არის უადგილო ადგილას, მხოლოდ რითმისთვის ან პოეზიისთვის ხარკის გადასახდელად.

და სწორედ ამიტომ, ეს "შუდრა"  ახლა, აქ, ბუნებრივად ვერ აღვიქვი.

ლექსი კი კარგია, დაწმენდილი- როგორც ყოველთვის.