ჩვენი სასჯელი მხოლოდ ერთია...
ვდგავართ სიზმრების გზაგასაყარზე
და მთელი ძალით,
ვეპოტინებით საკუთარ თავს,
ჩამქრალ იმედებს..
მიუხედავად იმისა რომ სამყარომ გვიგრძნო,
ჩვენ ვერ ვიგრძენით.
ბანალურია ჩემს ლექსებში შენი მხილება,
ჩემი ლექსებიც, როგორ გითხრა :- ბანალურია.

მე სულებს ვხედავ,
ღამ-ღამობით ალქაჯებს ვხედნი
და ფრთაშესხმული  sunset beach_ზე ქარებს ვაღვიძებ.
ხოლო სიბნელით შეფუთული ჩემი ოთახი
მაშინ იღვიძებს,
როცა ჩემს სხეულს ფეხს წამოკრავს ბოლო სიზმარი..

გათავდა. მორჩა.
დღეს ის მგზავრი ვარ,
წლების წინ ჩავლილ მატარებელს ახლა რომ უცდის.

ამიერიდან ყველამ იცის ჩვენზე სიმართლე,
შენ დღე დაგარქვეს მე კი ღამე ვარ.


2016