ადამიანები ვართ რაღაცნაირები.
ქუჩაში მოსალოდნელი გამარჯობის არ გაგების და უცნაური იმედგაცრუების შემდეგ, ყოველთვის ჩემი ძაღლი მახსენდება. ძაღლი, რომელიც არ მიყვარს და დიდად არც თვითონ ვუყვარვარ. ისე ვცხოვრობთ, საკუთარი თავებისთვის. მას ჩემგან რამდენიმე პურის ნაჭერი აკმაყოფილებს. მე მისი არაფერი მინდა. არადა, სინამდვილეში ძაღლებს უნდა უყვარდეთ თავიანთი პატრონები. ეს კატებს სჭირდებათ მხოლოდ კომფორტი და ჩვენი სიყვარულიანად ფეხებზე ვკიდივართ.
ხოდა, მახსენდება-მეთქი  ჩემი ძაღლი, რომელიც არ მიყვარს და მაინც, ყოველ დილით მხიარულად შევძახებ: - ოჰ, რობერტო ბაჯოს გაუმარჯოს! - იმისთვის, რომ ტრაკი ასწიოს რადგან, კარებშია გაჩხერილი და ისე სძინავს. ტრაკის მაგივრად აუცილებლად თავს სწევს და  ამომხედავს ქვემოდან დაჭყეტილი თვალებით. ესაა მთელი მისი მოსასალმებელი ცერემონია და მე მიხარია ხოლმე. მართლა მიხარია.
ხოდა, მახსენდება-მეთქი ჩემი ძაღლი, რომელიც არ მიყვარს. რომელსაც არ ვუყვარვარ. მაგრამ, მაინც ვესალმებით ხოლმე ერთმანეთს.
მე ადამიანები არ მიღიმიან.
მე ადამიანები გამარჯობას არ მეუბნებიან.
:)