Hardly could raise the broken wings,
The fresco on temple was scared by bell…
And on my last legs, the time of feast,
I’m so exhausted, too far from well. 

Uncertainly long is left till date,
Perhaps the seeing will be a bad manner 
The only nerve at a temple breaks,
Do not come at all if you go forever.

ძლივს ავწიე თითქოს დამტვრეული ფრთები,
შეაშინა ფრესკა ეკლესიის ზარმა...
და სერობის ჟამნზე წაქცეული ვდგები,
ისე დავიღალე, ენერგია არ მაქვს...

შეხვედრამდე დარჩა გაურკვევლად ბევრი,
არც კი ვიცი აზრი თუ ექნება ნახვას...
საფეთქელთან გაწყდა დედისერთა ნერვი.
ნუ შემხვდები, თუკი სამუდამოდ წახვალ...

(მამა პეტრე კოლხი)