|
კარგია.
ხომ არ გირჩევნიათ რითმები ცოტა დააახლოვოთ, ბავშვებს უყვართ
სპილოს შვილის სახელი მართლა იცი, იტყვი?
სპლიყვი
შეეკითხე მათვე // მართვე
სახელების ჩამოთვლას
ისევ დავუბრუნდი:
ყვავს გაუჩნდა ბახალა,
მტრედს - ეყოლა ხუნდი
არ გასტაცო “კოზაკი”
აქლემს, ქარო, ნუ ქრი!
შველმა ბევრი იფიქრა
და შვილს დაარქვა *ნუკრი*,
მთელი ეზო ხმაურობს,
არის რაკარუკი,
იხვის - შვილი?- ჭუჭული,
ინდაურის? - ჭუკი.
ლომ- ვეფხვისას - ბოკვერი,
არ გეგონოთ ჭო- ჭორი,
ცხვარს - ბატკანი, ძაღლს - ლეკვი,
ვირს რა შერჩა ?! - ჩო-ჩო- რი!
მარტივად აღსაქმელი და საინტერესო ლექსია. წარმატებები ავტორს.
ძალიან დამამძიმა
+5
ნაცნობი თემაა, სიმართლე გითხრა ამატირე! შენი გმირი ჩვენ უნდა დავიტიროთ და ალბათ ჩვენი თავიც ზედ მივაყოლოთ.
+5
უმა თურმანი
მართალი გითხრათ, არ მახსოს ეს ფრაზა საიდან ჩამრჩა, სავარაოდოდ, მსმენია ბავშვობაში.
მადლობა, რომ კითხულობთ. <3
საყვარელი მტრედებიიი. არ ვიცი, მართლა არის ასეთი გამოთქმა, რომ მიცვალებულებს აპურებსო, თუ ტქვნე მოიგონეთ? ორივე შემთხვევაში, მომწონს! მტრედები მიყვარს ძალიან და მათზე, მინიატურაც დავწერე, გილოცავთ თავფურცელს! ამ ფრაზად ღირდა <3
მარჯანი
თქვენ მადლობა, რომ წაიკითხეთ და მადლობა, რომ დაინახეთ ამბავი, რომელიც სტრიქონებს შორის ვიგულისხმე. <3
ჟანრი შეგიცვლიათ, მადლობა :)
მადლობა ანაბელ
გმადლობთ. კარგად იკითხება. დიდი შინაარსის დამტევია.რამდენი რამის ამოკითხვა შეიძლება სტრიქონებს მიღმა.
ნინო დარბაისელი
კიდევ ერთი მეგობარი
(სონეტი პაატა ნაცვლიშვილს)
გარბის ნუკრი, მისდევს შველი და ფოცხვერი უდგას კვალში.
ყინვიანმა ამ ზამთარმა დამთოვა.
კიდევ ერთი მეგობარი წამივიდა წარუვალში,
წარმავალში კიდევ ერთმა დამტოვა.
სიზმრები-ღა შემარჩინეს გაკრეფილმა მეგობრებმა.
(ცხადშიც - ვიყავ ბევრის ნახვას ნატრული). დამადინჯეს, დამაბრძენეს მათთან ხშირმა საუბრებმა,
მოვლენ - ვხვდები მუდამ პირგაბადრული.
ზოგს სიუხვე მოსდგამდა და ზოგს სიძუნწე- სიუხეშეც,
არ ყოფილან თუმცა ყოფის ჩარჩები!
მე იმდენი მეგობარი წამივიდა სამოთხეში, ჯოჯოხეთში მოვხვდე?! - მარტო დავრჩები.
ეჰ, უფლება ჩამომერთვა, მინდოდეს და ცუდი ვიყო,
ანდა ცუდთან რამე ლუკმა გავიყო!
#ლექსები
ნინო დარბაისელი
ისევ პაატა ნაცვლიშვილს
(სონეტი)
მე მომკლავს ჩემი ხასიათი -
- გამსუბუქება -
რომ ჭირი - მუდამ - ხამს იაფი -
- თითქმის ჩუქება!
თვალცრემლიანი ვიცინოდე,
როდესაც მიჭირს,
სიკვდილს ვუყურებ, ვიცი, ოდეს,
სიცილის ნიჭის
ჩანჩქერი ვიყო, მეგობარო,
და ვყლაპო დარდი?
თუ გასაძლებად მივებარო,
ვისაც უყვარდი?
სადა ხარ, სიზმრად? იქნებ ცადა?
რამე მეცადა?
რა კარგია, რომ თავფურცელზე გავიდა, შემიძლია სხცა სონეტებიც, მიძღვნილი პაატა ნაცვლიშვილის ხსოვნისადმი - მოვძებნო და აქ გადმოვიტანო კომენტარებში და ყველაფერი ერთად იქნება, მისი ხსოვნისადმი მიძღვნილ კრებულში გადასატანად.
როგორც ვიცი, მიმდინარეობს მუშაობა და მომავალ წელს გამოდის!
ნაღდია +2
სახალისო ლექსია
კარგი ლექსია მომეწონა +5
მომწონს შენი ლექსები! ცეცხლივითაა, მაგრამ არ გწვავს.
+5
ძალიან კარგია.
გიო ზედვაკელის რეალისტური ლირიკა უკვე აშკარად თვითმყოფად ნაკადად იქცა თანამედროვე ქართულ პოეზიაში.
"ლენტო"-ზე ნელი არის "გრავე"..
მომეწონა +5
+2 მეტი არ მაქვს.
უდაოდ კარგია!
გენიალური ლექსია,+5 ,ვისიამოვნე კითხვით
მეც ეგ ფიქრი მაწუხებს ხოლმე და მერე მივდივარ ერთ დასკვნამდე როლანო,მივდივარ დასკვნამდე რომელიც მძიმეც არის და მსუბუქიც,მსუბუქი სათქმელად მძიმე შესასრულებლად,ერთიანობაშია გამოსავალი მაგრამ ამის ახლა თქმა აფსურდს გავს ისეთი დღე გათენდა...
ნუღარ მესიზმრები და ნუღარც მოდიხარ!
მომეწონა!
+5
გამოსავალი რომ არსად ჩანს?
საით წავიდეთ!
+5
მიყვარს ბორხესი!
მიქაელ, მომწონს ლაბირინთი!
+5
მადლობა მუხა,
მადლობა ჰარალე. კი შემხვედრია ადრიდანვე თქვენი ნიკი, მაგრამ ვიფიქრე, როგორ შეიძლება, ლექსებს დებდეს და მე წაკითხული არ მქონდეს- მეთქი. ვნაცე და დავწყნარდი, პროზაიკოსი ყოფილხართ, მე კი თანამედროვე პროზას არ ვკითხულობ, კლასიკაში ვარ ჩარჩენილი. ან წაკითხვას რა აზრი აქვს, შეფასების კრიტერიუმებისაც თუ არაფერი გამეგება. შესაბამისად, ნუ მიწყენთ, რომ არც თქვენი წამიკითხავს რამე.
მრავალი წარმატება თქვენ!
+1
ლაჟვარდისფერი დაიფრთხო კანი —
მზემ საკუთარი ჩრდილი დალია.
+5
კარგი სტატიაა, თუმცა ამჯერად მის ავ-კარგიანობაზე გასაგები მიზეზის გამო არ ვისაუბრებ. აცხონოს ღმერთმა... აქაც ვუსამძიმრებ მის მეუღლეს.
|
