По незнакомой дороге понёс меня рок,   
Вы стали далеки... далеки, чем небеса,     
И, подобно бубновой даме, были у Вас,     
Волосы светлые да шея хрустальная.     

Обещал, непременно, к Вам воротиться,
Говорил, прядь волос ваших вернет меня,
Но дни безжалостны, как воры, воруя, 
Уничтожают мои обещания. 
 
И если коварная пуля где-то, 
Уничтожая, сердце мне остудит,
Вы простите, простите, безусловно,
Мне вину мою за то, что не вернусь.

მირზა გელოვანი
ო, მაპატიეთ

ბედმა უცნობი გზით გამაქანა,
თქვენ დარჩით შორი… ცაზედაც შორი…
და როგორც კარტში აგურის ქალებს,
გქონდათ ქერა თმა და ყელი ბროლის.

მე გპირდებოდით, რომ დავბრუნდები,
რომ თქვენი თმები დამაბრუნებენ,
მაგრამ დღეები, როგორც ქურდები
ჩემს შეპირებას ანადგურებენ.

და სადმე ტყვია თუ გააციებს
გულს საშინელი განადგურებით,
თქვენ მაპატიეთ, ჰო, მაპატიეთ,
დანაშაული არდაბრუნების.