აქ მთებს ქუდად დაუხურავთ ნისლი,
როგორ შვენის თეთნულდს თეთრი ქუდი,
თავს ვწირავდი სიყვარულის ნიშნად,
სამშობლოსთვის-ასე იყო მუდამ,

მერქვა ბეთქილ,მერქვა მირანგულა,
ხან ყანსავიც ვიყავ ყიფიანი,
ჩემი მტრები-რაახანია სდუმან,
ლემის დროშა ქარში მოფრიალე,

მაღლა მქონდა შემართული მარად,
ღვთის სიყვარულს ვუნერგავდი შვილებს,
სამშობლოსთვის მე ვიყავი ფარი,
რომ მიჭირდა არსად გავამხილე,

აქ ეს მთები,კვლავ ამაყას სდუმან,
ალიონზე ახლაც ვმღერი ლილეს,
ხელგაშლილი ვხვდები ყველა სტუმარს,
და ვასრულებ ყველა დანაპირებს,

მე,კვლავ მახვშის საკარცხულში ვზივარ,
არ შემშლია-მართალი და ფლიდი,
მხოლოდ ერთი-საქართველო მტკივა,
ჯვარსაც მაცვით თუ კი მას დავჭირდი.

მე, სვანი ვარ,ამაყი და დინჯი,
ენგურიდან,ცხენისწლიდან ვიშვი,
დაკარგული მიწები მაქვს ხინჯად
გულში,ომის დაუცხრომელ შიმშილს

ვერ ვუწამლე,თავს ვერ მოვატყუე,
მე მომელის ხანძთა,ბანა,ოშკი,
რომც მესროლონ გულში ცხელი ტყვია,
მე ვერ დავთმობ წინაპართა კოშკებს.

მე,სვანი ვარ,საქართველოს მცველი.