მუდამ მომღიმარს და მკლავებგაშლილს
თვალები  ცეცხლად  რომ აგენთება...
თხელი თითები დაფიფქულ თმაში
სანთელივით რომ ჩაიღვენთება,
    თავს დათენებულ, გატანჯულ ღამეს
    რომ დამშვენდება აისის მძივი,
    წლებმოკიდებულ, საყვარელ სახეს
    რომ გაანათებს ნაზი ღიმილი,
თოვლით მოჭირხლულს და სუნთქვა შეკრულს
შენი სახელი გულს რომ მოწვდება,
შენს თხელ სილუეტს, სარკმელთან აკრულს
რომ განათებს მთვარის გოდება,
    როცა ვერ გხედავ, მაგრამ შეგიგრძნობ,
    და როცა ვერ გგრძნობ-დრო გაჩერდება,
    სამყარო კივის ტკივილისაგან,
    რაღაც ცოცხლდება და რაღაც-კვდება..
ნელ-ნელა დნება ტრფობის სანთელი...
დრო მაინც ითვლის დარჩენილ წამებს..
აქ მხოლოდ რჩება ჩემი სურნელი..
რაც აგიცრემლებს მაგ ამაყ თვალებს..