ნაფლეთი ღრუბლის ბილიკებთან ერთად ვიარე
მე შენს სუნთქვამდე,
მაგრამ ვიწრიც კი ვერ ვიპოვე გზა შენს გულამდე.
სიზმრის მდინარეს გავუყევი გრძნობის ნავებით,
ოღონდ მეპოვე და მესუნთქა სუნთქვის ნარჩენი,
მაგ სურნელებით გადამეთრო ჩემი ცხოვრება,
ჩემი თვალები ყოფილიყო შენის მონებად.
და დამექარგა მაქმანები სიყვარულების,
დავიწყებაში დამეტოვა სინანულები,
არა სიმორცხვით ამეგლიჯა კაბის საკინძე
ალერსში დაღლილს გადამხსნოდა ლექსის სარითმე,
ჩითის ბოხჩები გამომეკრა სევდის ლანდებით,
შეგყვარებოდი სხვის უმსგავსად,მთელი არსებით.
აგდევნებოდი როგორც მთვარეს ცალი ვარსკვლავი,
შიშველ სხეულზე ჩამომყროდა შენთვის დალალი...