(მისტერია ფშაველთა სალოცავიდან)


მოვდივარ ბარიდან დაგეშილ ძაღლივით,
გამიხსენ, არაგვო, ხეობის კალთანი,
რომ ჭვირვალ ჰაერით დაივსოს ძარღვები
და მზერას მტაცებდნენ მძივები ქალთანი...

მოვლალავ კურატებს კოპალის ტრაპეზთან,
მეც უნდა შევწირო ჩემს დიდ ღმერთს საკლავი,
სად ლახტი ღვთიური ოდესღაც დაკვესდა
და ჯიქურ ჩალეწა დევების სამკლავე.

ვილოცებ ჩემს უფალს, წმინდას და ზეციურს,
ვინათლებ მეც სისხლის ჯვარული ბორჯღალით,
რომ ეშმა დღეიდან გზად ვერ დამეწიოს,
მოსილი გველებით, შხამით, კიბორჩხალით.

ო, დასაბამური შენ ხარ დედახატი
უძველეს ქართველთა უმტკიცეს რწმენათა,
ბრძოლები ამდენი მით გადაიხადე,
რომ ჩვენთვის დღეს ასე მძლედ გამოგენათა.

მოვბრუნდი, უფალო, მე შენსკენ ერთგულად,
ელავენ სანთელთა ცისფერი ალები,
ლოცვები სივრცეთა ხიდებად შედგმულან
და ვამბობ "დიდება"-ს ოქროს ფიალებით.

უნდა მე დღეიდან შენი გზით ვიარო,
სხვა გზათა, სხვა ღმერთთა სხვას სწამდეს სუფევა,
ძლიერო, მშობლურო, ურყვნელო, სვიანო,
მომეცი ამ ფიქრთა ახდენის უფლება...