ხან ვიბრძვი ისევ, ხან რატომღაც ისევ ვნებდები, თითქოს ყოველდღე ერთი ნერვის ძაფი მიწყდება, რა მარტივია გახსენება მოგონენების და რა რთულია რომ იცოდე გადავიწყება.
სიცოცხლეს ერთი პლიუსი აქვს და თან როგორი - ადრე თუ გვიან ბეზრდება და სადღაც მთავრდება. კამიუ, ნიცშე, მურაკამი, კაფკა, გოგოლი - ვკითხულობ, მჯერა, სიკვდილამდე გამომადგება.
ვეძებ და ვერსად რომ ვერ ვხედავ ნანატრ სამართალს, ვყვირი და თითქოს ბავშვობიდან ვუსმენ მთის ექოს, ცხოვრება მგონი მეტისმეტად გამითამამდა და ბოლო-ბოლო, ერთხელ მაინც ხომ უნდა ეყოს.
