ეს არის ადრე, ადრე დაწერილი ლექსი.

        მესხი მელექსე

ვწერ ვინმე მესხი მელექსე
და ვუძღვნი თამარს – მეფე მზეს.
უცხო ამბავი გავლექსე,
შევუწყვე ქართულ სულს და ზნეს.

ვუმღერე ტრფობას, სიყვარულს,
მეგობრობას და სიკეთეს,
მუსრი ვკარ ქაჯების არულს,
ავი ავს ვეღარ აკეთებს.....

ჩემს ცხოვრებაში პირიქით
სიყვარულს გამოვერიდე,
გადმოვიკარგე მთებს იქით,
მონასტრის ვიფარე რიდე.

მოვხუცდი, მინაცრდა ნება,
ჩავრჩი ჩემს მწარე სვე–ბედში,
არ ამისრულდა ოცნება,
ვერ დავიმარხე მესხეთში.


მზია თვალაბეიშვილი
/გამოქვეყნებულია/

გაიხარე მუხა, მადლობა.

რა თბილი გული  გაქვთ, ოთარ ბატონო!