სანამ მეც ავღიღინდები
სამარის მწვანე კართანა,
მამყოფე,დამბადებელო,
სამოთხის წყარო-ქართანა,
მწვერვალთან,შუბისწვერასთან,
და მოქანავე ზღვასთანა,
გულს თავმიდებულ მიწასთან,
ფიქრში მგალობელ ცასთანა,
ლექსებთან,ორბისფრთიანთან,
და მზისსურნელა ქალთანა...

შენთან ხომ ისედაცა ვარ,
ღმერთთან ვერ მნახო,სხვასთანა!

***
სად გაგონილა,ამდენ ხანს
ფიქრიდან სისხლი გდიოდეს,
დღის ხმაში,
ღამის დუმილში
ეჭვის ასპიტი წიოდეს,
მტერი შენს თვალწინ ხარობდეს,
მშველელი არ მოდიოდეს,
იმედი ფრთამოტეხილი
ცეცხლში იდგეს და სციოდეს...

"ნეტავ თუ კიდევ სხვასაცა
ჩემებრივ გული სტკიოდეს?!"