ქართველები ბევრნი ვართ, საქართველოში ვართ ცოტანი. ვისურვებდი, რომ ყველა ემიგრანტი სამუდამოდ დაბრუნებულიყოს სამშობლოში. ჩემი ეს ორსტროფიანი ლექსი სწორედ ჩემივე სურვილის დადასტურებაა:

ო, ემიგრანტო! სამშობლოდან გადახვეწილო
ნუ დაივიწყებ საქართველოს - ცრემლებით ნამულს,
თუ საჭიროა ყველაფერი უნდა შესწირო,
კოსტავასავით ანაცვალო სიცოცხლე მამულს.

ო, ემიგრანტო! ანგელოზი გეძახის ფუძის,
დღემდე მოგელის სანატრელი შენი კერია,
არ დაივიწყო - ვინც გაწოვა სიმართლის ძუძუ,
შენი ჩამოსვლით გაახარე ეს ივერია.

ოთარ რურუა

საერთო სატკივარი(((

გულზე მომხვდა( ემიგრანტი დედის შვილი ვარ მეც....

ძალიან მტკივნეული თემაა. შეიძლება, ამის გამოც არის საქართველო ასე უნუგეშოდ. გადაკარგული დედები ...