განმარტოვებით, მივუყვებოდი შემოდგომის ნიუ-იორკს უოლ სტრიტზე და ოდნავ შეციებული ვცდილობდი, წვიმის ჟინჟვლისგან დაწინწკლული ხელები ჯიბეებში დამემალა. სითბოს ვეძებდი, აი, ისეთს, რომელიც აფორიაქებულ სულს სიმშვიდეს და მყუდროებას მოუტანდა. ადრე, მხოლოდ დედას შეეძლო, ასეთი სითბო გადმოეცა ჩემთვის. მის კალთას შევეფარებოდი და თავი ყველაზე უსაფრთხო ადგილას მეგონა...
დიდხანს ვიარე უგზოუკვლოდ და ერთ ლამაზ, მაღალ ეკლესიას მივადექი. მისმა შუასაუკუნოვანმა, ევროპულმა არქიტექტურამ გამიტაცა. თვალი ვეღარ მოვწყვიტე გარეთა ფასადზე გამოსახულ ფიგურებს და რამდენიმე წუთით გარინდული ჩავიკარგე ულამაზეს ნამუშევრებში. შიგნით შესვლა მომინდა. ალბათ, მეც სხვებივით ღმერთს ვეძებდი...
კარი ფრთხილად შევაღე და ადგილი მლოცველებს შორის დავიკავე. ვუყურებდი, როგორი გულისყურით უსმენდნენ პასტორს. თითოეულ სიტყვას დაკვირვებით უშვებდნენ გონების წიაღებში. შემდეგ ჩემს გვერდით მჯდომ ახალგაზრდას გადავხედე და მის მზერას გავაყოლე თვალი. ეკლესიის ყველაზე მაღალ ადგილს შეჰყურებდა და ტუჩის ოდნავი მოძრაობით რაღაცას ბუტბუტებდა.
ნეტა შემეძლოს, გამოვიცნო, რას სთხოვს ღმერთს,-გავიფიქრე და თვალი სხვა მლოცველისკენ გამექცა. კმაყოფილი და ბედნიერი სახე ჰქონდა, იღიმოდა, ოღონდ ისე, შეუმჩნევლად, თავისთვის. ალბათ, ღმერთს რაღაცისთვის მადლობას უხდიდა. ჩემს წინ კი შუახნის მამაკაცი იჯდა, რომელიც ნერვიულად ატრიალებდა ქორწინების ბეჭედს და ისეთი სახე ეჭირა, თითქოს პასტორის სიტყვებს ბოლომდე არც მიჰყვებოდა. რაზე ფორიაქობს?-ჩემს თავს ვეკითხებოდი და გონებაში სავარაუდო მონახაზებს ვაკეთებდი.
ადამიანების კითხვით რომ დავიღალე, გადავწყვიტე, პასტორისთვის მომესმინა.  ფიქრები გავაჩუმე და მის სიტყვებს დავუგდე ყური. ვიდრე სასაუბრო თემას ჩავწვდებოდი, დიდ ეკრანზე გამოსახულ, გატეხილი კვერცხის სურათს შევხედე, სადაც ნაჭუჭი, ყვითელი გული და ცილა მოჩანდა.
-ვინ ვართ ჩვენ? რისგან შევდგებით? -სხეულისგან და სულისგან,-თავადვე უპასუხა მამაკაცმა,- სხეული ნაჭუჭია, ხოლო სული, მისი შიგთავსი. ერთ დღეს, ჩვენი სხეული ამ კვერცხის ნაჭუჭივით განადგურდება და დარჩება გაშიშვლებული სული, რომელიც სწორედ ისეთი იქნება, როგორი ცხოვრებითაც მანამდე ვასაზრდოვებდით.. ყველა ჩვენგანი უნდა ეცადოს, რომ მისი სულიერი გზა წმინდა და სუფთა იყოს. იცით, რა იცის სულმა? -დაძველება... და თუ ეს მოხდა, ისეთი საშინელი სუნი ასდის, ასეთ ადამიანთან ვერცერთი გაჩერდებით! უნდა ვეცადოთ, რომ დროდადრო იგი სასიცოცხლო მნიშვნელობის საკვებით ვკვებოთ და განვაახლოთ. მან მოწყენა და დაღლაც იცის. ჰოდა, რომ არ დაიღალოს, უნდა გავუფრთხილდეთ და დადებითი ენერგიებით ავავსოთ. სიკვდილიც იცის... ამიტომ აქაც დროული ჩარევაა საჭირო, რომ მდინარესავით არ დაიწრიტოს და გამოშრეს. ჰო, კიდევ, ჩვენს ირგვლივ გაჩენილი ვირუსები უნდა მოვარიდოთ და  არ დავაავადმყოფოთ. გავუფრთხილდეთ როგორც ჩვენს, ასევე სხვის სულსაც, რომ ყველა სულის სიჯანმრთელით და სწორი ხაზებით ვცხოვრობდეთ.
-რა საინტერესოა,-გავიფიქრე, ფეხზე წამოვდექი და შემოდგომის ფოთლებივით ჰაერში ატაცებული აზრებით ფეხაკრეფით დავტოვე იქაურობა.
ნეტა ჩემი სული როგორია? შველა ხომ არ სჭირდება? იქნებ სულაც ჯანმრთელია? იქნებ ვირუსი შეეპარა, ან კვდება და შრება კიდეც? ბოლო აზრმა უცნაურად გამაკანკალა. ღმერთო, ისე არ მომკლა, რომ სულიერად ამოვშრე და ამოვიწურო. როგორი უაზრო იქნება მაშინ ცხოვრება...-არ მასვენებდნენ აკვიატებული ფიქრები.
ალბათ, სულს სეზონებიც აქვს, მაგალითად, გაზაფხული. წარმომიდგენია, რა ლამაზი იქნება ადამიანი, ვისთანაც ეს დრო ბუდობს. მინდა, მასსავით თბილი და საკურას აფეთქებული ყვავილებივით ფაქიზი ფერის ვიყო. არა, შემოდგომაც ჩინებულია, მაშინ სულის სიმწიფეს განიცდი და ცხოვრება მხატვრის პალიტრაზე ერთმანეთში არეული ფერების გამას გამსგავსებს, ოღონდ მაინც ერთი მინუსი აქვს -სიცივესთან მიჰყავხარ...
ყველაზე საუკეთესო ვარიანტი კი შემოდგომის გაზაფხულია. როცა მეტისმეტი სითბოსგან, თითქმის მთლად ფოთოლგაცვენილ ხეებს ვერაფერი გაუგიათ და თავგზააბნეულები, გვიან შემოდგომაზე კვირტიდან იწყებენ ყვავილების გამოხეთქვას. ოჰ, რა საამო და საინტერესონი იქნებიან ასეთი ადამიანები... მინდა, შემოდგომის გაზაფხული მერქვას. სიგიჟეა, მაგრამ წავალ და მაინც ვიპოვი. მთავარია, მოვასწრო და სულს არ ჩამოათოვოს. არ მიყვარს ყინვა, საზარელია...