მოვრჩი! და მთვარის შუქზე ვწერ ახლა.
თვალებს მოადგა ცრემლი დაძაბვის...
აივანია. სკამი ხის. სახლი.
რომელშიც მოხდა ბევრი ამბავი.

ხან სიყვარულის, ხანაც რა ვიცი...
ქუჩაში სითბო დაამხო სუსხმა.
მე, რა თქმა უნდა, ვინმეს გავიცნობ,
გულის სწორმა რომ უარი უთხრა

და ვისაუბრებთ, ოდესღაც რაც ვთქვით...
კვამლი. ნაფაზი. წითელი ღვინო.
შენთან ვიწვნიე უთუოდ მარცხი.
სხვასთან... რა იცი, მეტიც კი ვივნო...

მოკლედ, ასეა, მორჩა პიესა.
(დრამატულია ფარდის თოკები).
ჩემი გარანტი არის იესო,
რომ ვიცხოვრებ და შენზე მოვყვები.